โรงเรียนมนตราหิมาลัย
ยินดีต้อนรับ
ทำการเข้าสู่ระบบหรือสมัครสมาชิก

โรงเรียนมนตราหิมาลัย

โรงเรียนสำหรับผู้วิเศษและความเป็นแฟนตาซีที่ยิ่งใหญ่ ท่านจะได้รับมิตราภาพความสนุกและความสุขจากที่นี่
 
บ้านCalendarช่วยเหลือค้นหารายชื่อสมาชิกสมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนมนตราหิมาลัย

Share | 
 

 กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
Prof.White Di Majer
ผู้เชี่ยวชาญ
ผู้เชี่ยวชาญ
avatar

จำนวนข้อความ : 118

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
90/100  (90/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Fri Jun 27, 2014 10:25 pm

ตึง..ตึง..


เสียงย้ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วย
กลิ่นของต้นไม้ ก้มมองเหล่าคนแปลกหน้าที่ต่างเข้ามายังโรงเรียน
หรือเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผู้มาใหม่ 
ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั้น


"ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ 
"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก" 
โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม


"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย" 
ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม


"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ" 


"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"


ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองเหล่าสหายตรงหน้า





1.ต่อเรื่องราวการเดินทางของท่านเป็น RPG (โรลเพลย์เป็นเรื่องราว)
2.เล่าความประทับใจเริ่มต้น
3.ได้รับ 20 เหรียญ คะแนนกิจกรรม 10 คะแนน


ตัวอย่าง คลิ้ก:
 



แก้ไขล่าสุดโดย Prof.White Di Majer เมื่อ Mon Jun 30, 2014 6:05 pm, ทั้งหมด 4 ครั้ง
ขึ้นไปข้างบน Go down
Aomsinzaaa

avatar

จำนวนข้อความ : 67

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
100/100  (100/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Mon Jun 30, 2014 4:33 pm

ตึง..ตึง..
เสียงย้ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วย
กลิ่นของต้นไม้ ก้มมองเหล่าคนแปลกหน้าที่ต่างเข้ามายังโรงเรียน
หรือเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผู้มาใหม่
ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั้น
"ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ
"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก"
โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม
"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย"
ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม
"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ"
"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"
ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองเหล่าสหายตรงหน้า
นี่คือเรื่องราวของผม
ในปราสาทของจักวรรดิเอลฟ์
"เฮ้อช่างน่าเบื่อสะจริงๆ" เสียงบ่นพึมพำของเจ้าชายในปราสาท
"ท่านพี่ ท่านพี่จะได้เป็น ราชาของเอลฟ์ในเร็ววันนี้นะ ท่านพี่อย่าทำตัวน่าเบื่อสิ " เสียงของน้องสาวเจ้าชายที่เปิดประตูเข้ามา
"พี่ไม่อยากเป็นราชา พี่ต้องการอะไรที่มันสนุกมากกว่านี้"
"ท่านพี่นี่ละก็ ไม่รู้จักโตเลยนะ" เสียงของน้องสาวเจ้าชาย
"ออมสิน พรุ่งนี้จะถึงวันรับราชบัลลังค์ต่อจากข้าแล้วนะครับ" เสียงของราชาได้กล่าวออกมา
"ผมไม่ได้อยากเป็นราชานิพ่อ"น้ำเสียงของเจ้าชายออมสิน ได้ตะคอกกลับไปหาราชา
"อย่าเถียงพ่อน่ะ พรุ่งนี้เจ้าจะต้องรับราชบัลลังค์ของพ่อ ข้าจะให้ทหารเฝ้ายามไม่ให้เจ้าหลบหนี" เสียงของราชาที่พูดกลับแล้วปิดประตูไป
"เฮ้อ ข้าไม่ได้อยากเป็นราชาเสียหน่อยทำไมต้องเป็นข้าด้วย"ออมสินได้บ่นอยู่บนปราสาท"
ตอนกลางคืนของวันนั้น
เจ้าชายออมสินได้แอบลอบออกมาข้างนอกโดยการฆ่ายามที่เฝ้าหน้าประตู
ตึงๆๆๆๆๆๆๆ
"เจ้าชายอย่าวิ่งหนีสิครับ ท่านต้องเป็นเจ้าเมืองในอนาคตนะครับ"
"อยู่ให้โง่สิ แอนดรู ผมไม่อยากเป็นเจ้าชาย"
"ถ้าเจ้าชายไม่กลับผมโดนราชาฆ่าตายนะครับ"เสียงแอนดรูดูสั่นๆ
"หรืออยากให้ฉันฆ่าละ"ดวงตาของเจ้าชายได้เปลี่ยนเป็นสีแดง ซึ่งเหมือนดวงตาของปีศาจ
"หรือว่าเจ้าชายใช้เวทย์โบราณ เวทย์มนต์ต้องห้าม มาเกียเอเลแฟร์"แอนดรูเต็มไปด้วยความตกใจ
"เวทย์บทนั้นหายไปแล้วนี่ครับ "เสียงของแอนดรูถามเจ้าชายด้วยความสงสัย
"เจ้าชายเลิกใช้เวทย์บทนั้นเถอะครับ คนที่ควบคุมพลังไม่ได้ถึงตายนะครับ ถ้าโชคดีก็แค่สติแตก"เสียงของแอนดรูที่ตะโกนห้ามเจ้าชาย
"ผมไม่เลิก"เสียงเจ้าชายตะโกนกลับไป
ชั่วพริบตาเลือดได้ไหลเต็มมือเจ้าชาย  แต่เลือดที่ไหลรินนั้นไม่ได้มาจากมือเจ้าชาย มาจากคอหอยของแอนดรู
"ขอโทษนะแอนดรู แต่ผมคงปล่อยคุณรอดชีวิตต่อไปไม่ได้"เสียงของเจ้าชายได้พูดออกมาเบาๆก่อนจะดึงมีดออกจากคอหอยแอนดรู
เจ้าชายได้เดินเข้าไปในป่า ตามแผนที่ในสมุดลับของคุณตา
และได้พบกลับ โรงเรียนมนตราหิมาลัย
"นี่สินะสิ่งที่ตาค้นพบ"เสียงของเจ้าชายที่เดินเข้าโรงเรียนอย่างช้าๆ


แก้ไขล่าสุดโดย Aomsinzaaa เมื่อ Tue Jul 01, 2014 9:34 pm, ทั้งหมด 2 ครั้ง
ขึ้นไปข้างบน Go down
Zero

avatar

จำนวนข้อความ : 60

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
70/100  (70/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Mon Jun 30, 2014 6:37 pm

"ที่นี่ซินะ โรงเรียนมนตราวิมยาลัย"ชายหนุ่มเอ่ยเบาๆก่อนเดินเข้ามา
"ตัวอะไรนะ"โทรลตัวใหญ่ยักษ์กำลังเดินมาหาเขา เขารีบชักอาวุธออกมาทันที
"ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ
"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก"
โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม
"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย"
ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม
"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ"
"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"
ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองมาที่เขา
"เรื่องของผมงั้นเหรอ"ชายหนุ่มนั่งคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องอดีต....

ชายหนุ่มหน้าตาสกปรกมอมแมม กำลังเช็ดกวาดถูพื้นอยู่ อยู่ตามตัวของเด็กหนุ่มมีรอยแผลจากการถูกทำร้ายเต็มไปหมด
"เจ้าทาส ที่นี่ยังสกปรกอยู่เลยนะโว้ย"เสียงของชายแก่ตะโกนด่าเขาก่อนจะเอาแส้มาฟาดแบบไม่ปราณี
"ขะ ขอโทษครับ"ชายหนุ่มโดนฟาดอยู่นานจนชายแก่หมดแรงแล้วเดินจากไป
ใช่เขาเป็นทาส อยู่อยู่ที่นี่ ที่จริงเมื่อก่อนเขาก็อยู่ในพวกตระกูลชั้นสูงนะแต่หลังจากโดนพวกปีศาจกลุ่มอื่นมาทำลาย
พ่อก็เสียชีวิตตอนต่อสู้ แม่ก็ฆ่าตัวตายตามพ่อไปเหลือแต่เขาที่เป็นเด็กก็ถูกขายมาที่นี่ เขาอยู่ที่นี่มาหลายปีโดนลงโทษ ทำงานสารพัดแต่เขาก็ยังคงมีชีวิตอยู่เพื่อรอโอกาส
"เจ้าหนูเป็นอะไร รึเปล่า"ชายอายุ 30 กว่ายื่นมือมาให้เขา
"ไม่เป็นอะไรมากหรอก แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าเจ้าหนูสักที เรียว"เขายื่นมือไปจับ เรียวเขาเป็นทาสเหมือนกันเห็นว่าถูกจับมาเป็นทาสอยู่หลายปี เขาเป็นเหมือนอาจารย์และพ่ออีกคนของเขาเพราะคอยดูแลเขาตั้งแต่ตอนมาอยู่ใหม่ๆ
"จากนี้นายจะไม่ต้องโดนอย่างนี้อีกแล้ว เพราะเวลาที่เรารอคอยมาถึงแล้ว"เรียวยิ้มกว้าง
"จริงเหรอ"เขาพูดอย่างตื่นเต้นแต่เรียวกลับไม่ตอบอะไร เพียงพาเขามาที่กระท่อมเก็บของซึ่งข้างในก็มีคนราวๆ 30 คนอยู่
"ไง เรียวจัดการเสร็จยัง"ชายคนหนึ่งหันไปพูดกับเรียว
"แน่นอน อีก 10 นาทีก็ระเบิด"เรียวพูดก่อนจะไปเปิดทางลับตรงพื้นออกมา ใช่นี่คือแผนที่พวกเขาวางมานานแล้วโดยให้แต่ละคนใช้เวลาในการขุดดินออกไปและที่เตรียมระเบิดเพื่อให้พวกยามหันไปสนใจทางนั่นแทน
"บึ้มมมมมม"เสียงระเบิดดังลั่นก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะรีบหลบหนีออกมา
"อิสระภาพ"เขาพูดเบาๆเมื่อเห็นแสงอาทิตย์ส่องหน้าเขาไม่ได้เห็นมานานแล้ว
"ยังหรอกเจ้าหนู ต่อจากนี้ต่างหาก"เรียวพูดซึ่งก็เป็นเรื่องจริง พวกเราพยายามหลบหนีไปถึงชายแดน แต่ระหว่างทางก็ไม่ง่ายเลย เราเสียพวกพ้องไปทีละคน จนในที่สุด....
"เหลือแค่เราสองคนเองรึ"เรียวพูดเบาๆขณะที่หลบอยู่บนรถม้า
"พวกเราจะรอดไหม"เขาถามออกไปซึ่งเรียวก็ได้แค่หัวเราะเบาๆ
"ฉันก็บอกไม่ได้เหมือนกัน"นั่นคือสิ่งที่เรียวพูดพวกเราหลบหนีไปเรื่อยๆจนอีกเพียงนิดเดียวก็จะพ้นแล้ว
"เจอตัวพวกมันแล้ว"พวกทหารยามตะโกนบอก ตอนนี้พวกเขาอยู่บนรถม้าและควบหนีสุดชีวิต
"บ้าเอ้ย อย่างนี้พวกมันตามทันแน่"เรียวสบถ
"จะทำไงดี"เขาถามซึ่งเรียวก็แค่หันมามองเขา
"ถ้านายรอดไปได้ก็ให้ไปที่นี่นะ ถ้าเป็นที่นี่พวกเขาต้องต้อนรับนายได้แน่ๆ"เรียวยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เขา แต่ไม่ทันที่เขาจะถามอะไรเรียวก็ชกเขาจนสลบ
"ส่วนฉันจะถ่วงเวลาเอง"เรียวพูดจบก็โดดจากหลังม้าไปขวางทางพวกทหารไว้
"ระ เรียว"นั่นคือภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนจะสลบไป เขาตื่นขึ้นมาอีกทีก็เห็นว่าพ้นชายแดนมาแล้ว
"โรงเรียนมนตราหิมาลัย"เขาอ่านข้อความบนกระดาษเบาๆ ก่อนจะมีทหารสิบกว่าคนมาล้อมเขา
"ในที่สุดก็เจอสักที"ทหารพูดแต่เขากลับไม่สนใจ
"เรียวเป็นยังไงบ้าง"เขาถามกลับด้วยนำ้เสียงเรียบๆ
"เรียว? หมายถึงเพื่อนแกอีกคนนะเรอะ เหอะมันดันฆ่าพวกเราไปเป็นร้อยแต่สุดท้ายก็โดนพวกเรารุมสับจนเละเลยล่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะเดี่ยวแกก็ตามไปแล้ว"พูดจบพวกทหารก็พุ่งโจมตีใส่ทันที
"ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า"เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนที่ดวงตาจะกลายเป็นสีม่วง
10 นาทีผ่านไป
ซากศพเละเทะเต็มพื้นเหมือนโดนอะไรสักอย่างขยี้ด้วยแรงมหาศาล มีเด็กหนุ่มเปื้อนเลือดทั้งคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโขดหิน
"ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้"เขาพูดเบาๆก่อนจะเริ่มไปที่จุดหมาย


"เป็นไงครับอดีตของผม"เขายิ้มถามคนตรงหน้า
"อ่อ ใช่ผมชื่อซีโร่ อยู่เผ่าปีศาจนะครับ"เขาแนะนำตัวก่อนจะนั่งดื่มน้ำเพราะคอแห้ง

ขึ้นไปข้างบน Go down
Sarana Night Lutia

avatar

จำนวนข้อความ : 213

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
100/100  (100/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Mon Jun 30, 2014 9:36 pm

ตึง..ตึง..



เสียงย้ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วย

กลิ่นของต้นไม้ ก้มมองเหล่าคนแปลกหน้าที่ต่างเข้ามายังโรงเรียน

หรือเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผู้มาใหม่ 

ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั้น



"ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ 

"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก" 

โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม



"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย" 

ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม



"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ" 



"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"



ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองเหล่าสหายตรงหน้า

"เอ๋ อยากรู้เรื่องของฉันเหรอ" ฉันบอกอย่างไม่แน่ใจ
"ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณอยากจะรู้ ฉันก็จะบอก"

หญิงสาวที่นั่งเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ ท่ามกลางเหล่าผีเสื้อแสนสวย
"องค์หญิงคะ องค์มหาเทพทรงเรียกหาเพคะ" เสียงจากนางกำนัลชื่อ นารา บอก
"เสด็จพ่อประทับอยู่ที่ไหนคะ พี่นารา" ฉันถามขึ้น ในขณะที่มือกำลังร้อยมงกุฎดอกไม้อยู่
"ห้องทรงอักษรเพคะ"
"หญิงขอทำมงกุฎอันนี้ก่อนนะคะ ใกล้จะเสร็จแล้ว"
"เพคะ"

ที่ห้องทรงอักษร
ก๊อก ก๊อก
"เสด็จพ่อ หญิงเองเพคะ"
"เข้ามา" ฉันเปิดประตูเข้าไปเห็นเสด็จพ่อและเหล่าพี่ชายของฉันอยู่ในห้อง
"เสด็จพ่อ!" ฉันตะโกนพร้อมกับวิ่งไปกอดท่าน
"อ้อนใหญ่เลยนะเรา" พี่ชายคนโตพูดขึ้นมา ฉันเงยหน้ายิ้มให้พี่ๆ
"เสด็จพ่อทรงเรียกหาลูกทำไมหรือคะ"
"พ่อจะให้เจ้าไปเรียนที่โรงเรียนมนตราหิมาลัย"
"โรงเรียนมนตราหิมาลัยหรือคะ" เสด็จพ่อพยักหน้า
"ค่ะ หญิงจะไปเรียนที่นั่นตามประสงค์ของเสด็จพ่อ แต่..."
"แต่อะไรจ๊ะ" เสด็จพ่อถาม
"เสด็จพ่อต้องเป็นคนไปส่งลูกนะเพคะ"
"ได้สิ"
แล้วเสด็จพ่อก็เปิดมิติพาฉันมาส่งที่ห้องโถงของโรงเรียน แล้วก็เปิดมิติกลับไป

"สนุกไหมคะกับเรื่องราวของฉัน" ฉันถามผู้ชายตรงหน้า
"อ๊ะ! ฉันชื่อ เซเรน่า ไนท์ ลูเทียร์ เผ่าเทพค่ะ" ฉันแนะนำตัวเสร็จก็ไปหาที่นั่งพัก
ขึ้นไปข้างบน Go down
Prof.White Di Majer
ผู้เชี่ยวชาญ
ผู้เชี่ยวชาญ
avatar

จำนวนข้อความ : 118

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
90/100  (90/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Mon Jun 30, 2014 10:46 pm

รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม "ต่างคนต่างที่มาสินะ แต่ยังยังที่นี่คือที่ที่มีความเท่าเทียมและอิสระ" 
ชายหนุ่มพูดขนาดที่มือไปแตะบ่าของชายหนุ่มและหญิงสาว ทั้ง 2คน 

"ซีโร่..เริ่มต้นใหม่ที่นี่ อดีตคืออดีต ที่นี่จะเป็นชีวิตใหม่ของเจ้า" 

"ส่วนเซเรน่า มาจากที่สูงศักดิ์แต่จำไว้ที่นี่ทุกคนมีสิทธิ์เท่าเทียมกัน" 

เมื่อพูดจบชายหนุ่มหันไปหาองค์ชายเอลฟ์ที่เล่าเรื่องราวขอตนให้ฟัง 
"เจ้าก็เหมือนกัน องค์ชายน้อย จงจำไว้ที่นี่คือความเท่าเทียมและทุกคนเป็นเพื่อนของเจ้า ชีวิตของเจ้าเป็นอิสระ จงใช่มันให้คุม แล้วไตร่ตรองภาระหน้าที่ในอนาคตของเจ้าให้ดีเด็กน้อย"

"และข้าขอยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนมนตราหิมาลัยล่ะ" ชายหนุ่มร่างโปร่งพูดขึ้นก่อนมีเสียงคำรามของโทรลดังขึ้นในป่า
"อ่ะ..ข้าต้องไปแล้วยินดีที่ได้รู้จักล่ะ"พูดจบก่อนชายหนุ่มจะโบกมือแล้ววิ่งเข้าป่าไปทันที
"จริงแหะ..ข้าลืมมแนะนำตัวนี่" ชายหนุ่มพึมพำแต่ก็ไม่คิดจะหันกลับมาเช่นกัน


แก้ไขล่าสุดโดย Prof.White Di Majer เมื่อ Tue Jul 01, 2014 10:01 pm, ทั้งหมด 1 ครั้ง
ขึ้นไปข้างบน Go down
Rina

avatar

จำนวนข้อความ : 115

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
100/100  (100/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Tue Jul 01, 2014 6:54 pm

ตึง..ตึง..

เสียงย้ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วย

กลิ่นของต้นไม้ ก้มมองเหล่าคนแปลกหน้าที่ต่างเข้ามายังโรงเรียน

หรือเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผู้มาใหม่

ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั้น

"ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ

"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก"

โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม

"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย"

ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม

"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ"

"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"

ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองเหล่าสหายตรงหน้า

"แล้วฉันไว้ใจคุณได้เท่าไรเหรอค่ะ ถึงสามารถที่จะเหล่าอดีตของฉันได้"

"เอาเถอะค่ะ บางทีคุณอาจไว้ใจได้ก็ได้ เรื่องราวของฉันก็ธรรมดาๆน่ะค่ะ อาจไม่สนุกเท่าไรนัก" เด็กสาวพูดพร้อมร้อยยิ้มน้อยๆที่มุมปาก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ที่ที่ซึ่งมีดอกไม้มากมาย ได้มีเด็กสาวคนหนึ่งนั่งเก็บดอกไม้อยู่ที่แห่งนั้น

"หลายปีแล้วซิน่ะ ตั้งแต่ที่เราถูกพามายังที่แห่งนี้" เด็กสาวคนนั้นได้เงยหน้าขึ้นมองเมฆามากมายที่ลอยละล่องอย่างอิสระ แล้วก็ได้แต่ปล่อยให้น้ำสี

ใสไหลลงมาจากดวงตาสีโลหิตคู่งาม

"ทำไมละเราทำอะไรผิดเหรอ หรือเพราะเราเป็นเด็กประหลาดเราถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย" เด็กสาวได้แต่ก้มหน้าที่เปื้อนหยาดน้ำตาลงแล้ว

หวนระลึกถึงสิ่งที่พาเธอมายังที่แห่งนี้

' ดูนั้นสิเด็กคนนั้นใช่ไหมเธอที่เป็นเด็กต้องสาปน่ะ '

' นั้นสิ อย่าเข้าไปใกล้เลยเดี่ยวจะโชคร้ายเอาซะเปล่า '

' ดูตาสีเลือดนั้นสิ แค่เห็นชั้นก็ไม่อยากเข้าใกล้แล้ว '

' ออกไปไกลๆเลยน่ะ แกไม่ใช่ลูกของฉัน! '


ภาพที่ระลึงถึงเมื่อวันวานชั่งเป็นภาพที่แสนจะเลวร้าย

"พอกันที ที่แห่งนี้ ถ้าไม่อยากให้อยู่ได้ค่ะ ชั้นก็จะไม่อยู่!" เด็กสาวว่าก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนพร้อมๆกับที่โซ่ตรวนที่พันทนาการขาทั้งข้างและแขนได้แตกละเอียดลงไป เด็กสาวค่อยๆลอยขึ้นจากพื้นและหายลับไปกับท้องฟ้าที่เริ่มเข้าสู่รัตติกาล

"นิทานของชั้นสนุกไหมค่ะ "เด็กสาวผุดลุกขึ้นยืนและเตรียมก้าวเท้าที่จะออกไป แต่ก็หยุดชะงักลงและหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะกล่าว

"ลืมไป เราชื่อรินะ น่ะค่ะ คูฮาคุ รินะ เรียกรินะเฉยๆก็ได้ค่ะ"
ขึ้นไปข้างบน Go down
Prof.Ellinazz
ผู้เชี่ยวชาญ
ผู้เชี่ยวชาญ
avatar

จำนวนข้อความ : 16

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Tue Jul 01, 2014 8:03 pm

"ไม่เป็นไรนะรินะ" หญิงสาวที่ยืนฟังอยู่สักพักเดินเข้าไปกอดเด็กสาว
"ต่อให้เจ้าจะเป็นยังไง โรงเรียนของเรายินดีต้อนรับจ่ะ ไปพบกับเพื่อนๆข้างในเถอะ" หญิงสาวพูดพร้อมกับดันตัวเด็กสาวตัวน้อยเข้าไปหาเพื่อนๆข้างใน

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
Srania Lawyia

avatar

จำนวนข้อความ : 155

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
100/100  (100/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Tue Jul 01, 2014 8:25 pm

ตึง..ตึง..



เสียงย้ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วย

กลิ่นของต้นไม้ ก้มมองเหล่าคนแปลกหน้าที่ต่างเข้ามายังโรงเรียน

หรือเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผู้มาใหม่

ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั้น



"ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ

"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก"

โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม



"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย"

ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม



"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ"



"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"



ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองเหล่าสหายตรงหน้า



"อ่า...เรื่องของเรางั้นหรอ" เด็กสาวผมขาวตาแดงเอ่ยขึ้น "ก็ไม่มีอะไรมากมายนักหรอกจะเล่าให้ฟังก็ได้"
 
..........
.....
..
 
แสงแดดยามเช้าส่องกระทบเด็กสาวที่นอนอยู่บนกิ่งไม้ขนาดใหญ่ ปลุกให้เธอตื่นมาจากห้วงนิทรา ร่างกายที่ดูคล่องแคล่วถูกคลุมเอาไว้ด้วยเสื้อคลุมตัวโคร่งสีตุ่น
 
เด็กสาวกระโจนลงจากกิ่งไม้มายังทางเดินที่ผู้คนเริ่มใช้งานกันบ้างแล้ว ทั้งมาออกกำลังกาย มาเดินเล่น แต่สำหรับเธอที่เป็นแค่คนเร่รอนคงไม่มีเวลามากขนาดนั้น ทุกวินาทีมีค่า เมื่อลืมตาตื่นคือต้องดิ้นร้นต่อไปเพื่อมีชีวิตรอด สองขาก้าวไปตามทางพลางสอดส่องหาสิ่งที่จะมาเป็นอาหารเช้าในวันนี้
 
เมืองนี้เธอพึ่งมาอยู่ได้ไม่นานเพราะต้องเร่รอนไปเรื่อยๆ ไม่มีหลักแหล่งที่แน่นอน 11ปีที่ทำเช่นนี้ 11 ปีที่ไร้อ้อมกอดของผู้เป็นแม่และพ่อ
 
สมองหวนคิดถึงเรื่องเก่าได้ไม่นานก็ต้องชะงักเพราะมีกระดาษปลิวมาติดหน้าของเธอ เธอหยิบมันออกมาก่ธจะเอาไปทิ้งในถังขยะแต่แล้ว ข้อความที่ปรากฏทำให้เธอตัดสินใจเก็บมันมาอ่าน
…..ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนมนตราหิมาลัย โรงเรียนที่จะนำคุณมาสนุกสนานกับประสบการณ์ใหม่ๆ เพื่อนใหม่ และชีวิตแบบใหม่ที่น่าสนใจ อยากร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับพวกเราก็มาที่นี่สิมาสู่โรงเรียนแห่งมนตราที่จะตราตรึงใจคุณเอาไว้ตลอดกาล…..
 
“เพื่อนงั้นหรอ…” เด็กสาวพึมพำ “ลองไปดูก็ไม่เสียหาย ยังไงเรามันก็คนเร่รอนอยู่แล้วถือว่ามันการย้ายที่อีกครั้งล่ะกัน”
 
หลังจากหาอะไรมาลองท้องได้เด็กสาวก็เดินทางไปหามุมที่ไร้ผู้คน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงใช้การเทเลพอตร์มายังหน้าโรงเรียนมนตราหอมาลัยทันที
 
……….
…..
..
 
“ไง น่าเบื่อไปป่ะเรื่องของเราน่ะ” เด็กสาวถามอย่างไม่คิอะไรมาก “เราคิดว่าโรงเรียนนี้น่าจะให้อะไรกับเรามากมาย ฉะนั้น เรา ซราเนีย ลอเยียร์ ขอฝากตัวด้วยล่ะกัน”
 
เด็กสาวยิ้มให้แล้วปลีกตัวออกมาหาที่นั่ง
ขึ้นไปข้างบน Go down
Ares Olivara



จำนวนข้อความ : 7

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Tue Jul 01, 2014 9:36 pm

ก่อนที่จะมาเจอที่นี่น่ะเหรอ


เสียงอรุณยามเช้าสาดส่องลงมาทำให้เด็กหนุ่มต้องปรือตาตื่นขึ้นและยกมือป้องแสงตะวัน
"เช้าแล้วเหรอ"
เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากกองใบไม้ที่เอามาทำเป็นที่นอน และนำฟืนใส่ลงไปในกองไฟที่เกือบมอดไปแล้ว
นี่ก็เป็นเวลาสามวันแล้วที่ออกเดินทางค้นหาสิ่งแปลกใหม่บนโลก และบัดนี้เขาก็อยู่ ณ ป่าหิมาลัย ป่าสนกึ่งหนาวที่มรอากาศเย็นสบายตลอดเวลา
"ออกเดินทางต่อเลยละกัน"
เด็กหนุ่มลุกขึ้นเก็บสัมภาระลงในเป้แล้วใช้เวทมนต์น้ำแข็งเพื่อดับไฟ แล้วเดินทางต่อโดยไม่สนทีึ่จะหาอาหารเช้ากินแม้แต่น้อย


ผ่านมาร่วมสามชั่วโมง เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกหิวและรู้สึกผิดที่น่าจะหาอะไรกินก่อนออกเดินทาง และทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นรั้วขนาดใหญ่ป้ายที่ทำจากแผ่นไม้สนขนาดพอๆกันที่สลักไว้ว่า"โรงเรียนมนตราหิมาลัย"
"โรงเรียน....ในที่แบบนี้น่ะเหรอ"
ตาของเด็กหนุ่มเป็นประกายขึ้นทันทีเพราะในหัวของเขาตอนนี้คิดอย่างเดียวคือ โรงเรียน=อาหาร เขาจึงเดินเข้าประตูไปอย่างไม่รอช้า
................
...........
....
...
...
.
..
.
"และไปๆมาๆก็มานั่งอยู่ที่ตรงนี้ล่ะ"
ขึ้นไปข้างบน Go down
griindelow

avatar

จำนวนข้อความ : 67

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Wed Jul 02, 2014 10:12 pm

ตึง..ตึง..
เสียงย้ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วย
กลิ่นของต้นไม้ ก้มมองเหล่าคนแปลกหน้าที่ต่างเข้ามายังโรงเรียน
หรือเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผู้มาใหม่
ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั้น
"ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ
"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก"
โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม
"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย"
ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม
"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ"
"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"
ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองเหล่าสหายตรงหน้า

" ท่านต้องการรู้เรื่องของเราหรอ ได้สิเราจะเล่าให้ท่านฟัง "
หญิงสาวยิ้มเล็กน้อย แล้วหาที่นั่งก่ออนจะเล่าสิ่งที่เธอเคยเจอมา

" เจ้ามันปีศาจ ออกไปจากที่นี้สะ! "
  คนในหมู่บ้านต่างขับไล่ เธอไม่เคยสนใจคนเล่านี้ เพราะเขาขับไล่เธอ และเธอไม่ใช่คนใจดี
" อย่าไปขับไล่เธอสิเธอก็เป็นคนเหมือนเราไม่ใช่หรือไง!! "
  ประโยคนั้นทำให้ฉันชะงักและหันไปมอง..ทุกคนต่างขับไล่เธอยกเว้นเขา
" ไปกับผมเถอะ อย่าสนใจพวกเขาเลย "
  เขาพูดพลางลากเราไปด้วย เขาไม่รู้หรือว่าเราเป็นอะไร และเหมือนเขาจะเดาใจฉันออก
" ผมรู้ว่าคุณเป็นปีศาจ แค่ผมไม่กลัวคุณ คุณก็เหมือนพวกเรา แค่พวกเราไม่มีพลังเหมือนคุณ "
  ประโยคนั้นทำให้เรากลายเป็นคนอ่อนไหว..จนกระทั่งเราอยู่ด้วยกันตลอดและสุดท้าย เราก็ต้องจากกันเพียงเพราะความกลัวของคนอื่น ทำให้คนๆนี้ต้องตาย แน่นอนเราไม่เคยรอช้า เราสังหารหมู่บ้านนั้นทั้งหมดอย่างไม่สนใจอะไรทั้งน้ำตา
" นายทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ทำให้ฉันกลายเป็นคนที่รู้จักอารมณ์ความรู้สึกอีกมากมาย แต่ฉันกลับปกป้องนายไว้ไม่ได้ ฉันขอโทษ... "
  เราไม่เคยรู้ว่าเรากอดศพเขาแล้วร้องไห้อยู่นานแค่ไหน จากที่เธอเคยเป็นใจโหดเหี้ยมอำมหิต กลับเปลี่ยนมาได้มากมายเพราะคนๆนี้ เพื่อนที่เธอรักยิ่งกว่าใครในโลก มากกว่าครอบครัวที่ขับไสไล่ส่งเธอออกมาเพียงเพราะกลัวเธอจะยึดอำนาจพวกเขา ทั้งที่เธอไม่เคยคิดจะทำ
" ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือแทนนาย ฉันจะไม่ให้ความตายของนายสูยเปล่า และฉันจะสืบทอดความฝันของนาย "
   แน่นอนว่าเธอไม่ลืมที่จะทำหลุมศพให้เขา และคนที่เธอฆ่า เธอตอนนี้มีอารมณ์อ่อนไหวมากกว่าเมื่อกี้ที่อำมหิตฆ่าโดยไม่สนใจ

" เอาละจบแล้วค่ะ ขอเล่าเป็นเรื่องย่อๆแล้วกันนะค่ะ เพราะมันก็เหมือนวันเดิมจึงเล่าแค่ตอนสำคัญ ไม่มีอะไรมาก..ถ้าแต่ก่อนก็คงจะเป็นนักฆ่า มือสังหารทั่วไป แต่ตอนนี้ไม่แล้วละมั้งค่ะ เราสนใจที่นี้มากค่ะเลยมา และมันเป็นสิ่งที่เพื่อนของเราสนใจเหมือนกัน"
  หญิงสาวยิ้มหวานให้ เธอรู้ว่าเธอคงหาเพื่อนจากที่นี้ไดเยอะแยะ แถมเพื่อนเธอคนนั้นก็เป็นเหมือนเธอต่างแค่เผ่า เธอเองก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วอีกด้วยเหมือนกัน
ขึ้นไปข้างบน Go down
ZesT



จำนวนข้อความ : 90

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
100/100  (100/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Wed Jul 02, 2014 10:20 pm

"นี่...ตื่นสิ...บอกให้ตื่นไง....ตื่นๆๆๆ"
  อา...เช้าแล้วเรอะ...
  "เฮ้อ...ตื่นซักทีนะภพ...ไอ้ขี้เซา!"
  เช้ามาก็ด่าเลยเหรอ...
  "เอ้า รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเร็วเข้า รออยู่ข้างล่างนะ"
  หลังจากพูดจบ เธอก็เดินลงไปชั้นล่าง...
  -ไม่อยู่แล้วสินะ...นอนต่อดีกว่า
  "ห้ามนอนต่อนะ!"
  รู้ได้ไงฟะ...ช่างเหอะ
  จากนั้นผมก็รีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะได้ไปโรงเรียนนั้นสักที...
  "อ้าว ลงมาจนได้สินะ...รีบกินเลยจะได้ออกเดินทางซักที"
  ระหว่างที่ผมกินข้าวอยู่นั้น เธอก็ไปดูที่กระเป๋าผม
  "ไอ้นี่เอ่ชาไปทำไม ไอ้นี่ด้วย ไอ้นี่อีก ..."
  หลังจากผมกินข้าวเก็บของล้้างจานเสร็จแล้วประมาณ10นาที
  "โอเค...พอไหวหล่ะ ไปกันเลยยย"
  พวกเราเดินทางโดยขึ้นเครื่องบินที่จะส่งตรงไปลงจอดที่โรงเรียนมหามนตรา...อะไรสักอย่างเนี่ยแหละ
  ระหว่างที่ผมกำลังนั่งมองเมฆอย่างสบายใจ
  "นาย...รักชั้นป่ะ?"
  "เห้ย!...ถะ ถามทำไมอ่ะ"
  "สัญญากับเรานะ ว่านายจะไปให้ถึงโรงเรียนหน่ะ..."
  แค่ชื่อตูยังจำไม่ได้เลย
  "โรงเรียนมนตราหิมาลัยไง...จำไม่ได้เหรอ?"
  รู้ได้ไงว่าเราจำไม่ได้
  "สัญญานะ..."
  "เออ...สัญญาก็ได้"
  "รักษาสัญญาด้วยนะ อิอิ"
  เธอยิ้มออกมา...โดยที่ผมไม่รู้ว่า...นั่นเป็นรอยยิ้มเกือบสุดท้ายของเธอที่ผมจะได้เห็น
  โครม! หวอ!หวอ!หวอ!
  "ประกาศ เครื่องยนต์ที่2,3,4ของเครื่องบินลำนี้ได้ระเบิดออกมา เรากำลังลงจอดฉุกเฉิน ย้ำ ลงจอดฉุกเฉิน~~"
  "เอาหล่ะ...ลาก่อนภพ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะ"
  "ไม่! เธอจะไปไหน! อย่าทิ้งชั้นไว้คนเดียวสิ! สัญญาแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไปเรียนด้วยกันหน่ะ!"
  "ขอโทษนะ...ชั้นผิดสัญญาแล้วสิ...เอาหล่ะ เวลาหมดแล้ว ขอให้นายปลอดภัยนะ...ชั้นรักนายนะ...ภพ"
  "ไม่!...ไม่นะ...อย่า..ไป...เลย..."
  จากนั้นสติของผมก็ดับวูบลง
  เมื่อผมตื่นขึ้นมา ผมก็หลงอยู่กลางป่าหิมาลัย โดยที่มองไม่เห็นแม้แต่เครื่องบินลำนั้น ผมลองเดินไปรอบๆ ตะโกนเสียงดัง แต่ก็ไม่มีใครตอบ
  แล้วจู่ๆ...
  ตึง..ตึง..
  เสียงย้ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วยกลิ่นของต้นไม้ ก้มลงมองผมที่เข้ามายังเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผม
  ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั่น
อา...ผมกำลังจะตายแล้วสินะ...ขอโทษนะ...ที่รักษาสัญญาไว้ไม่ได้...
  "ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ
  "กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก"
  โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม
  "สวัสดีเหล่าเด็กน้อย"
  ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม
  "หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ"
  "ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"
  ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองเหล่าสหายตรงหน้า...
ขึ้นไปข้างบน Go down
kiroabis

avatar

จำนวนข้อความ : 66

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
100/100  (100/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Thu Jul 03, 2014 2:36 pm

ตึง..ตึง..
เสียงย้ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วย
กลิ่นของต้นไม้ ก้มมองเหล่าคนแปลกหน้าที่ต่างเข้ามายังโรงเรียน
หรือเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผู้มาใหม่
ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั้น
"ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ
"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก"
โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม
"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย"
ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม
"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ"
"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"
ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองเหล่าสหายตรงหน้า
"เรื่องของผมหรอครับ ฮ้าว จะเล่าก็ได้ครับแต่...หลังจากเล่าจบช่วยลืมซะด้วยนะครับ" หลังจากผมพูดประโยคนั้นจบชายตรงหน้าผมก็ค่อยๆคลี่ยิ้มแลัวพยักหน้าพลางส่งสายตาให้ผมเริ่มเล่า
ผมหลับตาลงช้าๆพลางเริ่มเล่าเรื่องของตนเองจากความทรงจำสีจาง....
'ปล่อยลูกดิฉันเถอะค่ะ ! แกยังเด็กเอาดิฉันไปแทน' ร่างของหญิงกลางคนร่างกายสะบัดสะบอมมือข้างหนึ่งกอดร่างของเด็กสาวตัวเล็กที่น้ำตานองหน้ามองเด็กชายที่เป็น"พี่ชาย"
'หุบปากซะ ในเมื่อแกไม่มีเงินมาจ่ายฉันก็ขอรับลูกแกไปล่ะ' ชายร่างใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งพร้อมถีบไปที่ร่างของหญิงกลางคนแล้วลากเอาเด็กชายไป
เด็กชายเดินตามแรงลากของชายร่างใหญ่ไปพร้อมหันมามองหน้าแม่และน้องสาวที่ตะโกนเรียกเขาปานจะขาดใจก่อนภาพนั้นจะหายไปพร้อมกับสติของเขา.....
หลังจากนั้นไม่นานกลุ่มคนพวกนั้นได้เลี้ยงให้เขาเต็มโตมาเป็นนักฆ่า พวกเข้าสอนทุกอย่างให้และมอบหมายงาน ไม่ว่าจะเป็น งานเบื้องหลังแผนสังหารองค์ชายต่างเมือง ฆ่าผู้นำ เป็นต้น หลังจากเสร็จงานทุกครั้งเข้าจะได้รับเงินและ"ยา"บางอย่างที่เข้าต้องกินมันทุกๆวัน ในวันที่ฝนพร่ำงานชิ้นหนึ่งก็ถูกส่งมา....
'เก็บกวาดให้เรียบร้อย' ชายร่างใหญ่ยืนเอกสารแผ่นหนึ่งให้เขา มันคืองานง่ายๆแค่"เก็บกวด"ครอบครัวหนึ่ง เด็กหนุ่งอ่านรายละเอียดเล็กน้อยแล้วก็ลงมือ.....เขาฆ่าล้างทุกคนในครอบครัวนั้นจนหมดสิ้น...พลันสายตาก็ไปสะดุดกับกรอบรูปเก่าๆใบหนึ่งเด็กหนุ่มก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาดูและก็มีสิ่งที่ทำให้เขาตกใจเด็กในรูปนั่น...มันเขานี่ !!!
'โอ๊ย !!!' เด็กหนุ่มทรุดกุมหัวตนพลันภาพอดีตเก่าๆที่เขาลืมไปก็ไหลเข้ามา..สิ่งที่น่าตกใจเมื่อเขาจำได้ทุกอย่างคือ..ครอบครัวที่เขาพึ่งฆ่าไปคือ...ครอบครัวของเขาเองและได้รับรู้อีกว่ายาที่เขากินมันตลอดคือยาลบความทรงจำ
'ไม่ๆๆๆๆๆๆ ! มันตรงไม่เป็นแบบนี้ ทำไม...ทำไม !!!' ชายหนุ่งเริ่มคลุ้มคลั่งเขาทำร้ายข้าวของทุกอย่างผ่านไปหลายนาทีเขาก็เดินออกไปจากบ้านนั้นตรงไปหาชายคนนั้น...และ...เขาก็....ฆ่าล้างคนพวกนั้นและ....ถูกตำรวจที่เข้ามายิงตาย....
"ฮ้าววววว ~ ก็ประมาณนี้ล่ะครับ อย่าลืมล่ะครับ..ลืมๆมันไปซะ อ้อ ผมชื่อ ไคโร...ไคโร อาบิส" ผมเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีที่เล่าจบโดยไม่สนใจว่าชายคนนั้นจะเอยอะไร เพราะที่ดึงดูดความสนใจเขาไปก็คือกลิ่นอายรอบๆโรงเรียนนี้ที่ทำให้เขาตัดสินใจสมัคเรียน
ขึ้นไปข้างบน Go down
Dericlaplafralar

avatar

จำนวนข้อความ : 37

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Thu Jul 03, 2014 3:22 pm

ตึง..ตึง..

เสียงย้ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วย

กลิ่นของต้นไม้ ก้มมองเหล่าคนแปลกหน้าที่ต่างเข้ามายังโรงเรียน

หรือเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผู้มาใหม่

ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั้น



"ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ

"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก"

โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม



"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย"

ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม

"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ"

"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"


"เรื่องผมนะมีไม่มากหรอกครับ......มันเริ่มเมื่อวันที่อากาศดีมากดีสุดๆ"

"ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่อารแสดงมายากลสุดยิ่งใหญ่...แน่นอนไม่ใช่ผมแสดงเองแน่นอนเพราะผมวางมือไปแล้ว
ขอแนะนำให้ทุกท่านได้พบกับลูกชายคนเดียวของผม เดริก ราฟ ราฟาเอล"
"แกคิดว่าไงเดริกถ้าพ่อจะใช้คำพูดนี้ในการเปิดตัวแก" คนที่ถามนะเหรอจะใครสะอีกละพ่อผมเองบางครั้งผมไม่ค่อยเข้าใจทำไมเราต้องคอยหาบทเปิดตัวแบบใหม่ด้วยในเมื่อยังไงก็แค่อยากมาดูโชว์ที่ผมแสดงเพื่อเอาไปเลียนแบบบ้างละเอาไปคุยบ้างละ ทำไมนะเหรอเพราะผมเป็นลูชายของนักมายากลชื่อก่องโลกนะสิ
"ทำไมเราไม่ใช้คำพูดแบบเดิมๆละพ่อ อย่างสวัสดีครับท่านผู้มีเกียรติบลาๆจะคิดให้มันยุ่งยากทำไม"
"เพราะเราต้องเสนออะไรใหม่ๆนะสิไอ้ลูกชาย"พ่อผมบอกงั้นแล้วเราก็คิดกันอีกเป็นวันๆเพื่อคำเปิดตัวที่อลังการ

"ความจริงคือตอนนั้นผมสิบสาม ผมเกลียดเลขสิบสามที่สุดเลยคุณรู้ไหมเพราะมันทำให้ผมต้องแยกกับพ่อ ไปอยู่กับคนที่ขึ้นชื่อว่าแม่ทั้งที่ความจริงผมไม่เคยเห็นหน้าเธอพ่อบอกแค่ว่าหลังจากคลอดเสร็จเธอก็ทิ้งผมกับพ่อไปจนกระทั้ง วันเกิดอายุครบสิบสามในเป็นวันเปิดการแสดง พวกปีศาจบุกเข้าเมืองและที่แย่ที่สุดมันทำโชว์ของผมกับพ่อพังแล้วยังฆ่าท่านอีกไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้วละ ผมคิดไม่ออกในตอนนั้นโกรธที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา แล้วหลังจกนั้นก็เกิดพายุพัดทุกอย่างหายไปหมดเหลือแค่ผมกับศพของพ่อ พายุที่มารู้ทีหลังว่าเกิดจากผมเองเพราะแม่เป็นภูติหลังจากนั้นแม่ก็พาผมไปอยู่ด้วยเธอสอนทุกอย่างที่ภูติลมควรรู้อยากให้ผมเป็นกาเดี้ยนทั้งที่ก็รู้ว่าลูกผสมไม่มีสิทธิ พวกเค้าว่างั้นนะ แล้วอีกอย่างใครจะอยากอยู่ท่ามกลางสายตาดูถูกกันละ วันเกิดอายุครบสิบเก้าของผมเป็นวันที่แม่ไม่อยู่บ้านเป็นวันที่ทุกคนจะไปที่ปราสาทยกเว้นผมมันเป็นโอกาศเดียวที่ผมจะออกไปจากที่นั้นเมื่อออกมาได้สิ่งแรกที่ผมทำคือมายากลผมเล่นกลมาตลอดทางจนมาถึงที่นี่ และผมคิดว่าผมน่าจะอยู่ที่นี่ได้ และต่อให้หาผมเจอเค้าก็จะเอาตัวผมไปไม่ได้"
........โยนไพ่ขึ้นฟ้า โบกมือผ่านไพ่ ไพ่กลายเป็นผีเสื้อ
ขึ้นไปข้างบน Go down
YulGeist

avatar

จำนวนข้อความ : 6

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Thu Jul 03, 2014 7:14 pm

ตึง..ตึง..



เสียงย้ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วย

กลิ่นของต้นไม้ ก้มมองเหล่าคนแปลกหน้าที่ต่างเข้ามายังโรงเรียน

หรือเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผู้มาใหม่

ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั้น



"ซิล หยุด" เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ

"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก"

โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม



"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย"

ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม

"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ"

"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"

ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองเหล่าสหายตรงหน้า

"เรื่องของเรา...." เสียงเล็กๆเอ่ยตอบ

.
.
.
"แง้ ... แง้ .."เสียงเด็กน้อยร้องจ้ากลบเสียงพูดคุยกระซิบกระซาบรอบห้อง จนกระทั่งห้องทั้งห้องเงียบเสียงลงพร้อมกับข้อสรุป
"เด็กคนนี้... มีพลังมากเกินไป"เสียงอันทรงอำนาจกล่าวขึ้นช้าๆ
"แต่... "เสียงของหญิงสาวผู้อุ้มท่รกน้อยไว้ในอ้อมแขนค้านขึ้นมาเสียงแผ่ว
"้น้องหญิง ข้าเข้าใจแต่นางมีพลังมากเกินกว่าที่เราจะควบคุม หรือแม้กระทั่งตัวนางเอง"เสียงทรงอำนาจกล่าวด้วยน้ำเสียงทดท้อ
"ฮึก ... ฮือๆๆ ข้าผู้เป็นแม่จะทำใจได้อย่างไร"หญิงสาวสะอึกสะอื้นร่ำไห้กับผู้เป็นสวามี
"ก็ได้ ... นางจะต้องมีเครื่องคุมพลัง ... จนกว่าเราจะดูแลนางไม่ได้เราจึงจะส่งนางไปให้กับต้นกำเนิด "

    หลังจากนั้น เจ้าหญิงน้อยที่ค่อยๆเติบโตพร้อมเครื่องประดับกักพลังที่มากขึ้นเรื่อยๆไปกับอายุและพลังของนาง เจ้าหญิงองค์น้อยผู้แปลกแยก เจ้าหญิงภูติต้นไม้ผู้ไม่สามารถใช้พลังเพื่อเหล่าต้นไม้ได้ แต่ก็มิอาจปิดบังความสดใสร่าเริงของนางไปได้ ทุกๆวันนางจะถือบัวรดน้ำ ออกไปดูแลต้นไม้ประจำตัวนางทุกวัน ต้นไม้ที่โตมาพร้อมกับนาง ขณะนี้ชันษาขององค์หญิงน้อยดำเนินมาถึง 9 ชันษา วันนี้องค์หญิงตัวน้อยก็ออกไปดูแลต้นไม้ของตนเองในเวลาประจำ

"นี่มิเกล เจ้าว่าต้นไม้ของข้าจะชอบข้าหรือเปล่า"องค์หญิงตัวน้อยหันไปถามพี่เลี้ยงที่เดินมาด้วยดันข้างกาย
"ต้องชอบซิเพคะ พระองค์ทรงดูแลอยู่ทุกวัน"พี่เลี้ยงตอบกลับไปด้วยความเอ็นดูเจ้าหญิงน้อย
"แต่..ต้นไม้ไม่เคยพูดกับข้าเลยนะ ทั้งๆที่ภูติทุกคนได้ยิน"เสียงเล็กๆพูดออกมาอย่างน้อยใจ
"เดี๋ยวพระองค์ก็ต้องทรงได้ยินเพคะ"พี่เลี้ยงพูดให้กำลังใจเจ้าหญิงองค์น้อย
"นั่นซินะ ข้าต้องพยายามต่อไป"องค์หญิงองค์น้อยพูดด้วยดวงตาเป็นประกาย แล้วรีบวิ่งเพื่อไปหาต้นไม้ของนาง แต่ทว่า...เมื่อไปถึง
"กรี๊ดดด!...."องค์หญิงตัวน้อยชะงักค้างพร้อมมองเศษซากต้นไม้ พี่เลี้ยงที่วิ่งตามมาได้แต่หยุดยืนตกใจอยู่ด้านหลัง
"ทะ...ทำไม ใครกัน ... "องค์หญิงเดินเข้าไปคุกเข่าลงหน้าเศษซากต้นไม้ หยดน้ำตาที่ค่อยๆรื้นขึ้นมา หยดลงบนเศษซากต้นไม้ ดั่งต้นไม้รับรู้มันพยายามยกกิ่งไม้ที่แตกหักขึ้นแตะหน้าองค์หญิงน้อยราวกับจะปลอบประโลมว่าอย่าเสียใจเพื่อมัน แต่เรี่ยงแรงที่น้อยนิดนั้นกลับไม่สามารถทำได้ดั่งที่หวัง กิ่งไม้ตกลงก่อนที่จะได้สัมผัสใบหน้าองค์หญิงตัวน้อย
"ม่ายยยยยยยย ... "เสียงกรีดร้องดังออกมาจากปากเล็กๆ เครื่องประดับกักพลังเริ่มมีรอยแตกร้าว มากขึ้นเรื่อยๆ จนสลายไปพลังที่เคยถูกกักพลันกระจายออกมา เศษซากกิ่งไม้ตรงหน้าองค์หญิงพลันฟื้นคืน แต่อนิจจาองค์หญิงตัวน้อยผู้ควบคุมพลังไม่ได้ไม่รับรู้สิ่งรอบตัว รับรู้แต่ความสูญเสียที่ได้รับ

ต้นไม้รอบข้างเริ่มเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ต้นไม้ที่โตจนสิ้นอายุขัยพลันค่อยๆล้มลงหักครืนลงมา พี่เลี้ยงเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งไปรายงานองค์ราชาและราชินี ต้นไม้ตรงหน้าองค์หญิงพยายามโน้มกิ่งลงมาโอบกอดองค์หญิงน้อยไว้เมื่อกิ่งไม้สัมผัสตัวองค์หญิงพลันได้สติ แต่พลังที่มิอาจควบคุมนั้นทำให้ต้นไม้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ

"มะ...ไม่นะ ไม่ หยุดซิ"องค์หญิงตัวน้อยที่รู้สึกตัวพยายามที่ห้ามพลังของตัวเอง แต่กลับทำไม่ได้ องค์ราชาราชินีและเหล่าทหารเมื่อมาถึงต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น องค์ราชารีบวิ่งไปอุ้มตัวองค์หญิงน้อย
"ข้าจะพานางไปที่ต้นกำเนิด!"เสียงทรงอำนาจสั่งเสียงเฉียบแล้วหันพระวรกายออกวิ่งไปที่ต้นไม้ใหญ่ใจกลางป่าทันที องค์หญิงน้อยได้เพียงแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นมองต้นไม้ที่กลับคืนมาค่อยๆแก่ตัวและหักโค่นลงไปต่อหน้าต่อตา

    เมื่อองค์ราชาพาองค์หญิงน้อยมาที่ต้นไม้ใหญ่กลางป่า ราวกับต้นกำเนิดรับรู้เรื่องราวทั้งมวล กิ่งไม้ใหญ่โน้มลงมาโอบรัดร่างองค์หญิงน้อยไว้ พลันใบหน้าปรากฎขึ้นกลางต้นไม้ใหญ่

"ข้าจะดูแลเด็กคนนี้ต่อเอง นางจะต้องอยู่กับข้าไปอีก 12 ปี หลังจากนั้นนางจะกลับไปหาพวกเจ้าเอง"ทุกคนทำได้เพียงแต่ก้มหน้ายอมรับแม้แต่องค์ราชินีเองก็ได้เพียงแต่ก้มหน้าร้องไห้อยู่เงียบๆ
"อย่าา ไม่ ... อย่าทิ้งข้าไว้.เสียงองค์หญิงน้อยกรีดร้องออกมายามเห็นทุกคนค่อยๆก้าวถอยห่างออกจากต้นไม้ไป
"ไม่! อย่าทิ้งข้าไว้...อย่า ท่านพ่อ! ท่านแม่!..อย่าา..."เสียงที่ค่อยๆเงียบลง ทุกสรรพสิ่งกลับมาเงียบสงัด แต่ความเสียใจไม่ได้จางหายไป ....

...10 ปีผ่านไป

องค์หญิงน้อยที่ร่างกายไม่เติบโตและแตกต่างจากเดิม เลือกที่จะเดินมาทิศทางตรงกันข้ามกับปราสาท ใบหน้าที่ปราศจากรอยยิ้ม ทุกย่างก้าวที่เดินผ่าน ต้นไม้น้อยใหญ่ต่างพากันสั่นไหวราวกับร่วมยินดีและสงสารเด็กน้อยผู้ปราศจากรอยยิ้มคนนี้ ร่วมหลายวันองค์หญิงตัวน้อย ก้าวมาถึงประตูที่เปิดกว้าง

"ที่นี่ ... ที่ไหน"
ขึ้นไปข้างบน Go down
Novablaster

avatar

จำนวนข้อความ : 25

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
100/100  (100/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Sat Jul 05, 2014 7:42 pm

อืมๆ เรื่องของผมสินะครับ
ร่างเล็กในเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเดินอย่างโซเซไปมาผ่านผนังต่างๆของปราสาทในวังแห่งอาณาจักรโอริวาร่าที่เป็นของราชาแห่งภูติของพื้นที่นี้อย่างไร้จุดหมาย แต่เดิมข้าเป็นเพียงเทพเพนจรเร่ร่อนไม่มีที่อยู่ ทว่าจากนั้นข้าก็ถูกทาบทามไปทำงานให้กับองค์กรลับๆของปีศาจที่ต้องการลบล้างเผ่าพันธุ์ที่นอกเหนือจากปีศาจให้สูญสิ้น
ข้าทำงานที่นั่นมาไม่รู้นานแค่ไหน แน่นอนว่ามีแต่งานสกปรกๆอย่างการลอบสังหารหรือฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ซึ่งทั้งหมดทั้งสิ้นก็เป็นภัยต่อทุกเผ่าพันธุ์ทั้งนั้น แต่จะยังไงก็ช่างข้าไม่ได้สนใจอยู่แล้ว หลังจากทำงานข้าก็กลับมาที่องค์กรซึ่งเต็มไปด้วยหรูหราและความสะดวกสบาย
“แต่ดูเหมือนงานนี้จะหนักไปหน่อยแฮะ...”
คราวนี้ข้าถูกสั่งให้ไปทำงานใหญ่ นั่นคือการไปขโมยมหาเวทต้องห้ามจากสถานที่ศักดิ์สิทธ์ที่หนึ่งของเผ่าภูติ
ข้าที่เต็มไปด้วยแผลฉกรรจ์จากการหลบหนีออกมาจากการตามล่าอย่างเอาเป็นเอาตายของพวกเผ่าภูติจนมาหลบในวังๆหนึ่งของอาณาจักรโอริวาร่า เพราะแม้แต่ทหารในวังส่วนใหญ่ก็ออกไปตามล่าข้าเช่นกัน จนกลายเป็นว่าจุดศูนย์กลางของอาณาจักรภูตินี้เป็นที่หลบภัยชั้นเยี่ยม อาภรณ์เทพสุดหายากที่องค์กรให้มาพันคอช่วยให้ข้าล่องหนและเดินทะลุผ่านสิ่งของโดยไม่มีใครมองเห็น แต่บาดแผลแบบนี้ก็คงไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
ในขณะนั้นเองข้าที่นั่งพิงผนังห้องๆก็เห็นเด็กชายตัวเล็กกำลังพูดอยู่คนเดียวอย่างไร้เดียงสา
“ท่านเทพเอ๋ย จงมาจุติที่นี่”
ข้ามองไปยังศาลเจ้าที่ดูเล็กราวกับรังนกก่อนจะยิ้มเล็กน้อย
‘หึ ก็เอาสิ’
จากนั้นข้าก็ปลอมตัวไปเป็นเด็กที่ถูกนำรับเลี้ยง และคอยดูแลเด็กชายคนนี้...เอส โอริวาร่า ในฐานะข้ารับใช้ เป็นเวลาสิบห้าปี จนกระทั่ง...
“ตามหาเสียแทบแย่ ข้ามารับท่านกลับแล้วขอรับ”
ชายท่าทางนอบน้อมยืนอยู่ตรงหน้าข้า เจ้านี่ก็คงเป็นคนขององค์กรที่มาเรียกตัวข้ากลับหลังจากเรื่องขโมยคัมภีร์นั่นเงียบไปแล้วล่ะสิท่า ทว่าทัศนียภาพใต้เท้าข้าซึ่งกำลังยืนเหนือเมฆมีอาณาจักรโอริวาร่าอันแสนคุ้นเคยกำลังลุกเป็นไฟ
“นี่ก็ฝีมือองค์กรสินะ”
“ท่านจะได้ข้อมูลนั้นทั้งหมดเมื่อกลับไปถึงที่ๆท่านอยู่”
“ที่ๆข้าอยู่งั้นเหรอ...หึ โดนทิ้งมาตั้งสิบห้าปีเพิ่งจะมารับเนี่ยนะ”
“อย่าพูดอย่างนั้นสิขอรับ คิดว่าตอนนี้ท่านมีอายุเท่าไหร่กันล่ะครับ เรื่องแค่นี้...”
“สิบห้าปี” ข้าพูดอย่างไม่ลังเลก่อนจะโยนคัมภีร์ที่ขโมยมาได้อย่างยากเย็นลงสู่กองเพลิงใต้เท้าเป็นร้อยเมตร “ที่เรียกได้ว่ามีชีวิตอยู่จริงๆ คือสิบห้าปี และพอดีตอนนี้มีที่อยู่ใหม่แล้วล่ะ คงไม่ขอไปอยู่ที่นั่นอีก”
“กองเพลิงนั่นหรือขอรับ”
ชายที่ท่าทางนอบน้อมมีท่าทีตกใจทันทีก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นแข็งกร้าว ดูเหมือนจะได้รับคำสั่งว่าหากขัดขืนก็ให้ฆ่าทิ้งเสีย ดาบสีดำถูกชักออกมาจากฝัก
“น่าเสียดาย ที่ๆข้าอยู่ไม่ใช่วังกระจอกๆแบบนั้นหรอก”
ข้าใช้เวทมนต์ต้องห้ามที่ศึกษามาจากคัมภีร์นั่น ชายตรงหน้าข้าหยุดนิ่งทันทีด้วยการควบคุมสมองซึ่งตอนนี้เจ้านี่ก็เป็นเพียงทาสที่เชื่อฟังคำสั่งของข้าดีๆนี่เอง ข้าโยนอาภรณ์เวทสีดำอันเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรที่เคยอยู่ไปให้ก่อนจะเดินจากไป
“ฝากไปบอกหัวหน้าด้วยว่า ข้าขอลาออก เพราะที่ๆข้าจะกลับไปมีเพียงหนึ่ง...”

ณ โรงเรียนมนตราหิมาลัยข้าถลาลงมาจากฟากฟ้าก่อนจะนั่งคุกเข่าลงไปข้างหนึ่งพร้อมฝ่ามือที่วางอยู่บนอกซ้ายตรงหน้าขององค์ชายที่ตอนนี้มีอายุสิบเจ็ดปี
“ขออภัยที่มาช้า กระผม โนวา องครักษ์ของท่านองค์ชาย เอส โอริวาร่า กลับมาแล้วครับ”
ขึ้นไปข้างบน Go down
Muneva

avatar

จำนวนข้อความ : 22

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Sun Jul 06, 2014 3:34 am

ตึง..ตึง..


เสียงย่ำเท้าของโทรลตัวใหญ่ยักษ์แห่งหิมาลัย ร่างหนาที่เต็มไปด้วย
กลิ่นของต้นไม้ ก้มมองเหล่าคนแปลกหน้าที่ต่างเข้ามายังโรงเรียน
หรือเขตของมันอย่างแปลกใจ ร่างโทรลยักษ์ ก้าวย่างเข้าไปหาผู้มาใหม่ 
ใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้นก่อนหยุดลง...พร้อมเสียงคำรามลั่น


"ซิล หยุด"

เสียงตะโกนของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นก่อนรีบวิ่งมาห้ามโทรลยักษ์นั้นทันที ก่อนชายหนุ่มจะตบที่ตัวโทรลยักษ์นั้นเบาๆ 

"กลับไปก่อนเด็กเหล่านี้ไม่มีอะไรหรอก" 


โทรลยักษ์หยุดคิดก่อนพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าป่าเหมือนเดิม


"สวัสดีเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย"
ร่างสูงโปร่งหันมาคุยกับเหล่าสหายหน้าใหม่ด้วยรอยยิ้ม


"หน้าตาท่าทางมอมแมมกันเลยนี่เดินทางกันมายังไงจากไหนบ้างล่ะ" 


"ไหนลองเล่าเรื่องราวของเจ้าสิ ก่อนที่จะมาเจอที่นี่ ข้าอยากฟัง"


ชายหนุ่มนั้งลงด้วยรอยยิ้มแล้วมองเหล่าสหายตรงหน้า...

เรื่องราวของเรา(?) คงอยากรู้พื้นเพล่ะมั้ง
เด็กสาวรีบตัดต่อเนื้อเรื่องให้เหมาะสมในห้วงความคิด
เพราะบางเรื่องไม่สมควรที่จะเอามาเล่าให้ใครฟังง่าย ๆ
นัยน์ตาสีน้ำทะเลจ้องมองไปยังผู้ฟัง ก่อนที่จะยอมแพ้และเล่าออกไป

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...ณ เมืองใหญ่แห่งหนึ่งของอาณาจักรเอลฟ์
กองทัพทหารเรือนหมื่นบุกเข้ามา ไม่ใช่เพื่อก่อสงครามเพราะไม่อยากเข่นฆ่าเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์
แต่เพื่อเข้าจับกุมขุนนางโฉดผู้กระทำผิดคิดคดทรยศบ้านเมือง
หากเพื่อสิ่งที่ต้องการแล้ว มันผู้นั้นขายได้แม้กระทั่งเพื่อน บ้านเมืองและครอบครัว

ในที่สุดเด็กสาวผมสีเงินผู้นำทัพในครานี้ก็สามารถไล่ต้อนขุนนางคนนั้นมาถึงทางตัน
แค่ตวัดดาบในมือเพียงครั้ง ชีวิตเอลฟ์ผู้ทรยศตรงหน้าต้องดับสูญแน่
แต่ทว่าดาบที่ตัดได้ทุกสิ่งกลับไม่สามารถตัดสายสัมพันธ์ของเธอกับขุนนางผู้นั้นได้

"ทำไม..."

"ทำไม ถึงต้องทำเรื่องเช่นนี้ด้วย...ท่านพ่อ!!!"

เธอถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนแทบจะกลายเป็นตะโกนอยู่รอมร่อ
ขุนนางชราทอดสายตาดั่งคนผ่านโลกมามากไปยังเด็กสาวที่เรียกตนว่าบิดา
ทั้งที่เลี้ยงดูแบบนกในกรงทองเพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม
แต่โชคชะตากับเล่นตลก ทำให้เขาต้องประจันหน้ากับลูกของตนในฐานะของศัตรูอีกครั้ง

"มิวเน่...เจ้าช่างซื่อตรง ใจดีและอ่อนโยนเหมือนแม่กับพี่สาวของเจ้าไม่มีผิด"

"แต่ทว่า เพราะแบบนั้นแหละเจ้าถึงมิอาจฟาดดาบปลิดชีวิตข้าได้"

"ส่วนคำตอบในสิ่งที่เจ้าถามมันก็ง่าย ๆ เพื่ออำนาจ ชื่อเสียง เงินทองและพลังที่เหนือผู้ใดยังไงล่ะ"

สิ้นเสียงของขุนนางชรา ลูกไฟขนาดยักษ์ก็ล่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า โดยมีเป้าหมายที่กองทัพและตัวเธอ

'ตูมม!!!'

ลูกไฟไซส์บิ๊กพุ่งชนกับกองทัพอย่างรุนแรงคร่าชีวิตทั้งทหารและผู้บริสุทธิ์จนมิอาจจะนับได้
ท่ามกลางเศษซากความเสียหายขุนนางชราลอยตัวกลับมายังจุดที่เคยเจรจา
เด็กสาวยังคงมีชีวิตอยู่แต่ก็แทบจะไร้สติ
เขาย่อตัวลงเพื่อสั่งสอนเธอเป็นครั้งสุดท้าย

"หากอยากฆ่าข้า เจ้าจงทิ้งความอ่อนโยนและใจดีไปซะ...
หากเจ้าว่าข้าเลว เจ้าจงเลวยิ่งกว่า...
หากว่าข้าไร้จิตใจ เจ้าจงเหนือกว่านั้น...
มีแต่ความมืดที่มากกว่าเท่านั้น ที่จะกลืนกินความมืดได้...
ข้าเชื่อว่าเจ้าจะผ่านไปได้แน่ เพราะเจ้าได้เลือดของข้ามากกว่าพี่ของเจ้าเสียอีก...หึหึหึ"

มิวได้แต่กัดฟันแน่น เนื่องจากร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส แค่ยังคงสติได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว
หยาดน้ำตาที่เคยตั้งใจไว้จะมิให้หลั่ง กลับไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย
ด้วยคำพูดสุดท้ายของชายผู้นั้น ชายผู้เป็นทั้งบิดา...และศัตรูของเธอ

"ข้ารักและจะรอเจ้าเสมอ มิวเน่...ลูกรักของพ่อ..."

หลังจากความวอดวายได้ผ่านพ้นไป เด็กสาวจึงคิดจะออกเดินทางเพื่อพัฒนาฝึกฝนความสามารถของตนและหาข่าวคราว
เพื่อเป้าหมายเพียงอย่างเดียว...'สังหารบิดา'

แต่ทว่ามารดากลับส่งตนมายังโรงเรียนแห่งนี้
และเพราะไม่อยากขัดใจจึงต้องมาเรียน โดยได้สัญญากับแม่ไว้ว่าหากเรียนจบแล้วจะสามารถทำตามเป้าหมายเดิมได้

"แม่คงมีเหตุผลบางอย่าง เพราะดูท่านยึดติดกับที่นี่มากและหวังว่าสักวันดิฉันคงจะเข้าใจ"

"นี่แหละค่ะเรื่องเล่าของดิฉัน...มิวเนว่า เฮคาที ค่ะ"


 

ขึ้นไปข้างบน Go down
Xeroth

avatar

จำนวนข้อความ : 51

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
100/100  (100/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Fri Jul 11, 2014 10:02 pm

         ... เซรอธหยุดฝีเท้าลงท่ามกลางป่าหมอกหมอกมืดทึบใต้ผืนดาราอันกว้างใหญ่ หูกระดิกไปมาเหมือนสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง "1... 2... ... 45 .... งั้นเรอะ?" เขาพูดขึ้นเบาๆ กับตัวเอง "ซ่อนตัวยังไงให้จับได้โดยไม่ต้องตรวจสอบมิติเนี่ย..."

เปาะ !

         เซรอธดีดนิ้วทีหนึ่ง ทันใดนั้น หมอกที่รกตาก็หายไป มวลเมฆที่บดบังแสงจันทร์สลายไป เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนตัวอยู่

         นักฆ่าในชุดสีดำมืดทึบยืนอยู่บนต้นไม้กระจายออกไปล้มรอบเซรอธ พวกเขาดูจะแปลกใจไม่น้อยที่ถูกเปิดแผยตัว แน่นอน พวกเขาเป็นมืออาชีพ มีดคุไนจำนวนถูกซัดใส่ร่างของคาชินหนุ่มทันที แต่ทว่า...

ฟุ่บ ! ฉึกๆๆๆๆ !!!

         มีดคุไนทั้งหมดแน่นิ่งปักอยู่ที่พื้น ร่างของคาชินหนุ่มหายไปแล้ว นักฆ่าทั้งหมดตะลึงงัน แต่ก็ไม่ประมาท พวกเขาระแวงทุกๆ อย่าง ประสาทสัมผัสทั้งหมดถูกใช้เต็มที่ ดูเหมือนว่าเหยื่อคราวนี้จะไม่หมูซะแล้ว นักฆ่าคนหนึ่งซึ่งอยู่บนกิ้งไม้สะดุ้งเฮือกเมื่อมีมือเย็นๆ สัมผัสเข้าที่ไหล่ เขาสะบัดกาต้าใส่ข้างหลังแล้วกระโดดม้วนตัวกลางอากาศวิ่งเข้าสู่พงหญ้าทันที

         "การที่พวกคุณตามล่าผม ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม คงจะยอมรับผลที่จะตามมาแล้วสินะครับ?" นักฆ่าหนุ่มสะดุ้งเฮือกเมื่อมีสัมผัสแปลกประหลาดจ่ออยู่ที่ลำคอ จะร้อนก็ไม่ใช่ จะเย็นก็ไม่เชิง ให้ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก แต่ว่า... แม้ว่าอยากจะดิ้นรน เขาก็คงทำอะไรไม่ได้แล้ว กล้ามเนื้อเส้นเลือดที่คอเริ่มเกิดรอยไหม้เล็กๆ ขึ้น สร้างความเจ็บอย่างยิ่งยวด และก่อนที่จะได้เอ่ยคำใดๆ นั้น เสียงของพญามิจจุราชก็เอยคำพิพากษา

         "ซา-โย-นา-ระ"

         ปัง !

         กระสุนขนาด .50 พุ่งออกจากปลายเครสเซนเทียร์ส่งแรงดีดมหาศาลกลับมาสู่ลำกล้องจนเครสเซนวอยด์สะบัดตัดร่างของนักฆ่าคนนั้นขาดครึ่งทั้งตัว ของเหลวกลิ่นสนิมสีแดงสดกระจายไปทั่วบริเวณ

         "เฮ้ย !"

         ฉัวะ !

         ปลายด้านท้ายที่ติดใบมีดถูกแรงดีดฟาดใส่นักฆ่าอีกคนหนึ่งที่กำลังย่องมาข้างหลังเซรอธอย่างพอดิบพอดีจนกระเด็นไปนอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้น ในเวลาไล่เลี่ย ร่างของนักฆ่าอีกคนหนึ่งก็ตกลงสู่พื้นเบื้องล่างแน่นิ่งไปเช่นกัน กลางลำตัวเป็นรูขนาดยักษ์เหมือนกับเพิ่งโดนระเบิดอัดใส่ท้องยังไงยังงั้น

         "3 ศพเลยงั้นหรอเนี่ย... ถือว่าพวกคุณซวยไปละกัน..."


.
.
.


         แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก... เสียงหอบของชายหนุ่มถี่รัวและแรง พร้อมกับกล้ามเนื้อขาที่แทบจะมอดไหม้และฉีกขาด เขารับภารกิจมาให้สังหารนักข่าวคนหนึ่งที่แต่งตัวประหลาดๆ แล้วก็เหมือนจะเป็นพวกอสูร... แต่ว่า เข้านี่มันปีศาจชัดๆ ! อสูรบ้าที่ไหนมันจะฆ่าหน่วยล่าสังหารที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งของโลกเป็นแมงเม่าโดนไฟคลอกกัน ! พรรคพวกของเขาถูกสังหารทั้งหมด จนเหลือเขาคนสุดท้าย เขาต้องหนี... เขาต้องไปรายงานความย่อยยับของภารกิจให้กับโชกุน !

         "หวา!" ตุบ ! นักฆ่าผู้โชคร้ายสะดุดกับก้อนหินกลิ้งล้มไม่เป็นท่า ร่างกายที่รับภาระมานานไม่ตอบสนองใดๆ อีก "บ...บ้าชะมัด !" "ไม่หนีต่อแล้วหรอครับ ?" เขาสะดุ้งเฮือก เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ หู มันเป็นเสียงที่ฟังแล้วลื่นหูนุ่มนวล แต่สำหรับเขา นั่นเป็นเสียงของพญามัจจุราชผู็ตัดสินชีวิตของเขา

         "อ้ากกกกกกกกกกกก !!!!!!! " อยู่ๆ นักฆ่าหนุ่มก็ใช้แรงฮึดสุดท้ายหยิบมีดคุไนเล่มสุดท้ายที่ประดับอัญมณีสีแดงสดไว้ที่ด้าม... เซรอธผงะ เขารู้จักมันดี ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกถึงมันเลยแม้แต่น้อย? สิ่งที่นำความรุ่งเรืองและนำหายนะสู่มิติ... อิเซดิส "เฮ้ย ! ทำไมถึง ..."

         ตู้ม !!!

         มีดคุไนระเบิดออกจนนักฆ่าหนุ่มร่างแหลกเป็นชิ้นๆ เซรอธบิดเบือนมิติหนีออกมาทัน เมื่อกี้นี้เกิดอะไรขึ้น? อิเซดิสมันไม่น่าจะระเบิดเองได้แต่มันกลับระเบิด มันเป็นไปได้ยังไง?

         ฉึก ! "เอ๊ะ?"

         ผ้าพันแผลที่ผูกไว้ที่ตาซ้ายฉีกขาดเป็นรู เลือดจำนวนมากไหลออกมาจากคอร์เตาปฏิกรณ์ เศษอิเซดิสที่กระจายออกมาจากการระเบิดก้อนหนึ่งปักคาอยู่ที่คอร์นั้น

         ฮู้มมมมมมมมม~ !!

         การเคลื่อนย้ายมิติเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจจากคอร์ที่เสียหาย ส่งร่างของเซรอธหายไปจากที่ตรงนั้น ... ทิ้งไว้แค่เพียงความว่างเปล่า... ที่ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมอีกเมื่อมิติแห่งนี้ กำลังสูญสลาย...


.
.
.


         ตุบ !

         ร่างของเซรอธล้มลงกลางหิมะอันหนาวเหน็บ เขาอยู่ที่ใดนั้นเป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวเป็นสิ่งแรก พลังงานที่สัมผัสได้จากมิติโดยรอบช่างริบหรี่ บัดนี้ ร่างกายของเขาหดเล็กลงจนมีความสูงแค่ราวๆ เด็กประถมเท่านั้น สติของเขาเลือนลางลงไปทุกที ... เงาอะไรบางอย่างขนาดใหญ่เคลื่อนที่เข้ามาใกล้เขาและหยุดอยู่กับที่ห่างไปไม่กี่เมตร แล้วสติเขาก็ดับวูบลง


.
.
.


         เซรอธหยิบน้ำขึ้นมาดื่มเล็กน้อยแล้วเล่าต่อ "จากนั้น พลังของผมก็โดนจำกัดสุดๆ ทำอะไรมากไม่ได้เลย ... อ้อ ผมลืมแนะนำตัวสินะครับ? ผมเซรอธ เออร์นาสซอล ... ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ" เขาพูดด้วยรอยยิ้มลึกลับที่ไม่มีใครเข้าใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่...


ขึ้นไปข้างบน Go down
Prof.White Di Majer
ผู้เชี่ยวชาญ
ผู้เชี่ยวชาญ
avatar

จำนวนข้อความ : 118

ค่าสถานะ
พลังชีวิต:
90/100  (90/100)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"   Sat Jul 19, 2014 9:13 pm

ปิดกิจกรรม
"สวัสดีมนตราหิมาลัย"
ขอบคุณสำหรับผู้เข้าร่วมทุกท่าน

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
 
กิจกรรม "สวัสดีมนตราหิมาลัย"
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
โรงเรียนมนตราหิมาลัย :: เทือกเขาหิมาลัย :: โรงเรียนมนตราหิมาลัย :: ห้องโถงกลาง-
ไปที่: